*వివాహం బానిసత్వం కాదు… ఇద్దరు సమాన వ్యక్తుల జీవిత భాగస్వామ్యం - వి. రవికృష్ణ, న్యాయవాది, సామజిక కార్యకర్త*
బాపట్ల కృష్ణమోహన్, మీడియా టుడే, సెప్టెంబర్ 19:
వివాహం అంటే ఒక వ్యక్తి మరొకరిపై అధికారం సంపాదించడం కాదు. రెండు వేర్వేరు కుటుంబాల్లో, వేర్వేరు పరిస్థితుల్లో, వేర్వేరు ఆలోచనలతో పెరిగిన ఇద్దరు వ్యక్తులు పరస్పర ప్రేమ, నమ్మకం, గౌరవం, బాధ్యతతో కలిసి జీవితాన్ని నిర్మించుకోవడానికి ఏర్పడే పవిత్రమైన బంధం. భర్త యజమాని కాదు… భార్య బానిస కాదు. ఇద్దరూ సమానమైన జీవిత భాగస్వాములు.మన ఆడపిల్లలను చదివిస్తున్నాం, ఉద్యోగాలు చేయిస్తున్నాం, ఆర్థికంగా స్వతంత్రంగా ఎదగాలని కోరుకుంటున్నాం. కానీ అదే సమయంలో మన మగపిల్లలకు స్త్రీని తనతో సమానమైన వ్యక్తిగా గౌరవించడం ఎంతవరకు నేర్పిస్తున్నాం అనే ప్రశ్న ప్రతి తల్లిదండ్రులు తమను తాము వేసుకోవాలి.మగతనం అంటే ఆధిపత్యం కాదు. భార్య తన అభిప్రాయం చెప్పడం అవిధేయత కాదు. ఆమె స్వతంత్రంగా ఆలోచించడం అహంకారం కాదు. భార్య ఉద్యోగం, స్నేహాలు, అభిరుచులు, వ్యక్తిత్వం, ఆమె తల్లిదండ్రులతో ఉన్న అనుబంధం, ఇవన్నీ వివాహం జరిగిన రోజుతో అంతరించిపోవు. తాళి కట్టడం ద్వారా ఒక స్త్రీపై యాజమాన్య హక్కు ఎవరికీ సంక్రమించదు. అలాగే కట్నం అనే ఆలోచననే మనం ప్రశ్నించాలి. ఒక అమ్మాయిని పెంచి, చదివించి, జీవితంలో నిలబడేలా చేసిన ఆమె తల్లిదండ్రులు, ఆమెకు పెళ్లి చేస్తున్నందుకు మళ్లీ అబ్బాయి కుటుంబానికి లక్షల రూపాయలు, బంగారం, కారు, ఆస్తులు ఎందుకు ఇవ్వాలి? కూతురికి పెళ్లి చేస్తున్నారా? లేక డబ్బు చెల్లించి వరుడిని కొనుగోలు చేస్తున్నారా? కూతురు ఆర్థిక భారం కాదు; కొడుకు కూడా పెంచిన ఖర్చును కట్నం రూపంలో తిరిగి వసూలు చేసుకునే పెట్టుబడి కాదు.ప్రతి మగపిల్లవాడి తల్లిదండ్రులు తమలో తాము ఒక మాట అనుకోవాలి: “మా కొడుకును చదివించింది అతను తన కాళ్లపై తాను నిలబడటానికి; అతన్ని పెంచిన ఖర్చును అతను పెళ్లి చేసుకునే అమ్మాయి తల్లిదండ్రుల నుంచి వసూలు చేసుకోవడానికి కాదు.” ఈ ఒక్క ఆలోచన ప్రతి ఇంట్లో బలంగా నాటుకుంటే కట్నం అనే సామాజిక దురాచారం చాలా వరకు అంతరించిపోతుంది.
“సాంప్రదాయం”, “లాంఛనాలు”, “అమ్మాయికి ప్రేమతో ఇస్తున్నాం” అనే పేర్లతో మొదలయ్యే వ్యవహారం కొన్నిసార్లు తరువాత “ఇంకా డబ్బు తీసుకురా, బంగారం తీసుకురా, మీ వాళ్లు ఏమీ ఇవ్వలేదు” అనే వేధింపులకు దారితీస్తుంది. ఒక మహిళ తన అత్తింట్లో గౌరవాన్ని పొందడానికి డబ్బు చెల్లించాల్సిన అవసరం లేదు. ఒక కూతురికి పెళ్లి చేయడానికి ఆమె తల్లిదండ్రులు జీవితాంతం సంపాదించిన ఆస్తులు అమ్ముకోవడం, అప్పుల పాలవడం కూడా సహజమైన విషయంగా మనం అంగీకరించకూడదు.అదే సమయంలో ఆడపిల్లలకు కూడా “ఏం జరిగినా భరించాలి, సర్దుకుపోవాలి, కుటుంబ పరువు కోసం మౌనంగా ఉండాలి, పెళ్లిని ఎలాగైనా కాపాడుకోవాలి” అని నేర్పించడం మానేయాలి. సర్దుబాటు ఇద్దరిదీ కావాలి; త్యాగం కూడా ఒకరిదే కాకూడదు. ఒకరి ఆత్మగౌరవం, స్వేచ్ఛ, భద్రతను నాశనం చేసి నిలబెట్టే బంధాన్ని విజయవంతమైన వివాహం అనలేం.లింగ సమానత్వం చట్ట పుస్తకాలలోనో, సభలలోనో, సోషల్ మీడియా పోస్టుల్లోనో మొదలవదు, మన ఇంట్లోనే మొదలవుతుంది. తండ్రి తల్లితో ఎలా మాట్లాడుతున్నాడు, తల్లి తండ్రిని ఎలా గౌరవిస్తోంది, ఇంటి పనులను ఎవరు చేస్తున్నారు, కుటుంబ నిర్ణయాల్లో ఎవరి మాటకు విలువ ఉంది, ఎవరి ఉద్యోగం ముఖ్యమని భావిస్తున్నారు, భార్య తల్లిదండ్రులకు భర్త తల్లిదండ్రులతో సమానమైన గౌరవం ఇస్తున్నారా, ఇవన్నీ పిల్లలు నిశ్శబ్దంగా గమనిస్తుంటారు. అదే వారికి వివాహం గురించి మొదటి పాఠం.ఇద్దరు వ్యక్తులు కలిసి జీవిస్తున్నప్పుడు అభిప్రాయ భేదాలు సహజం. ప్రతి విషయంలో ఇద్దరూ ఒకేలా ఆలోచించడం సాధ్యం కాదు. కానీ విభేదాలను మాట్లాడుకొని పరిష్కరించుకోవడం పరిపక్వత. అవసరమైన చోట ఒకరికొకరు సర్దుబాటు చేసుకోవడం దాంపత్యం. కోపం, అనుమానం, అసూయ, అహం, తిరస్కరణ, వీటిలో ఏదీ అవమానించడానికి, నియంత్రించడానికి, బెదిరించడానికి లేదా హింసించడానికి హక్కు ఇవ్వదు. కలిసి జీవించడం సాధ్యం కాకపోతే కూడా చట్టబద్ధంగా, గౌరవప్రదంగా విడిపోవచ్చు; హింస ఎప్పటికీ పరిష్కారం కాదు.మన కూతురిని పెళ్లి చేసేటప్పుడు “అత్తింట్లో అన్నింటికీ సర్దుకుపోతావా?” అని అడిగే ముందు, మన కొడుకును పెళ్లి చేసేటప్పుడు “నీ భార్యను నీతో సమానమైన మనిషిగా గౌరవిస్తావా?” అని కూడా అడగాలి.పెళ్లి సంబంధం చూస్తున్నప్పుడు “నా బిడ్డకు ఎలాంటి భార్య లేదా భర్త దొరుకుతారు?” అని ఆలోచించడం మాత్రమే కాదు…
“నేను నా బిడ్డను ఎలాంటి భర్తగా లేదా భార్యగా తయారు చేస్తున్నాను?” అని ప్రతి తల్లిదండ్రులు తమను తాము ప్రశ్నించుకోవాలి.వివాహం యాజమాన్యం కాదు.
వివాహం పురుషాధిక్యత కాదు.
వివాహం ఆర్థిక లావాదేవీ కాదు.
వివాహం బానిసత్వం కాదు.
వివాహం ఇద్దరు సమాన వ్యక్తుల జీవిత భాగస్వామ్యం.పిల్లల పెంపకంలో మార్పు రావాలి…
ఆలోచనా విధానంలో మార్పు రావాలి…
అప్పుడే సమాజంలో మార్పు వస్తుంది.
No comments:
Post a Comment